Αστυνομικός που υπηρετεί στην Ιεράπετρα περιγράφει τη νυχτερινή βάρδια δίπλα σε εκατοντάδες μετανάστες και τη στιγμή που αντίκρισε τρία μικρά, βρεγμένα παιδιά – «Δεν είναι αδυναμία να κλάψεις. Αδυναμία είναι να μην βλέπεις».
Μια βαθιά ανθρώπινη ανάρτηση αστυνομικού που υπηρετεί στην Ιεράπετρα αποτυπώνει με τον πιο άμεσο τρόπο όσα συμβαίνουν πίσω από τους αριθμούς των μεταναστευτικών αφίξεων και τις εικόνες από τον χώρο προσωρινής φιλοξενίας.
Ο αστυνομικός, που υπηρετεί στο Σώμα από το 1999 και στην Ιεράπετρα από το 2018, περιγράφει τη νυχτερινή βάρδια κατά την οποία κλήθηκε να συνδράμει τα στελέχη του Λιμενικού στον χώρο όπου βρίσκονται εκατοντάδες άνθρωποι που έχουν φτάσει από τη Λιβύη.
Ανάμεσά τους, όπως γράφει, βρίσκονταν μια μητέρα με τρία μικρά παιδιά, ηλικίας δύο, πέντε και έξι ετών, βρεγμένα και ταλαιπωρημένα.
Η εικόνα των παιδιών τον συγκλόνισε, καθώς, όπως εξομολογείται, στα πρόσωπά τους είδε τις δικές του κόρες.
«Έκλαψα. Δεν ντρέπομαι που το λέω», γράφει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας πώς επικοινώνησε με τη σύζυγό του, Μαίρη Μαυρικάκη, η οποία ετοίμασε αμέσως μια τσάντα με στεγνά ρούχα και είδη για παιδιά.
Τα πράγματα παραδόθηκαν στη μητέρα, τα παιδιά άλλαξαν ρούχα και βρήκαν προσωρινά καταφύγιο σε μια σκηνή, μαζί με τη μητέρα τους.
Η ανάρτηση καταλήγει σε ένα μήνυμα που ξεπερνά τη στολή, το επάγγελμα και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από το μεταναστευτικό:
«Η ψυχή δεν είναι αστυνομικός. Η ψυχή δεν έχει στολή. Η ψυχή είναι πατέρας, μάνα, άνθρωπος».
Και ακόμη πιο χαρακτηριστικά:
«Δεν είναι αδυναμία να κλάψεις. Αδυναμία είναι να μην βλέπεις».
