Ο πρώην μέλος του Δ.Σ. των διασυνδεόμενων νοσοκομείων Λασιθίου αναδεικνύει τα σοβαρά προβλήματα σε νοσοκομεία και δομές πρόνοιας, ζητώντας άμεσες λύσεις και ουσιαστική παρέμβαση.
Σε μια εφ’ όλης της ύλης παρέμβαση για την κατάσταση στα νοσοκομεία και τις κοινωνικές δομές του Λασιθίου προχώρησε ο Μιχάλης Βασιλάκης, πρώην μέλος του Δ.Σ. των διασυνδεόμενων νοσοκομείων του νομού, περιγράφοντας μια εικόνα έντονης υποστελέχωσης, διοικητικών αδυναμιών και συνολικής πολιτικής υποβάθμισης της δημόσιας υγείας στην περιοχή.
Αφορμή για τη συζήτηση αποτέλεσε η εξέλιξη με το νέο νοσοκομείο Ρεθύμνου, με τον κ. Βασιλάκη να υπογραμμίζει πως, αν και οι κτιριακές παρεμβάσεις είναι αναγκαίες, το βασικό πρόβλημα στο Λασίθι δεν είναι μόνο οι υποδομές αλλά κυρίως η αδυναμία στελέχωσης των δομών με το απαραίτητο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Όπως σημείωσε, η κατάσταση στα νοσοκομεία του νομού έχει φτάσει σε οριακό σημείο, με τις ελλείψεις γιατρών να καθιστούν σε πολλές περιπτώσεις ανενεργό ακόμη και τον υπάρχοντα εξοπλισμό. Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη ύπαρξης βασικών ειδικοτήτων, όπως καρδιολόγοι, αναισθησιολόγοι και ακτινολόγοι, τονίζοντας ότι χωρίς επαρκές προσωπικό δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά κανένα νοσοκομείο, όσο σύγχρονα μηχανήματα κι αν διαθέτει.
Ο ίδιος επισήμανε ότι στα νοσοκομεία του Λασιθίου υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην κάλυψη των εφημεριών, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις γιατροί και εργαζόμενοι καλούνται να λειτουργήσουν σε συνθήκες εξάντλησης. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην Ιεράπετρα, λέγοντας πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις υποδομές αλλά κυρίως τη δυνατότητα να κρατηθούν γιατροί στο νοσοκομείο και να σταματήσει η συνεχής αποδυνάμωση των υπηρεσιών.
Ο κ. Βασιλάκης άσκησε κριτική και στον τρόπο με τον οποίο, όπως είπε, λαμβάνονται αποφάσεις για τη στελέχωση των δομών υγείας, κάνοντας λόγο για πελατειακές λογικές και πολιτικές παρεμβάσεις που τελικά δεν υπηρετούν τις πραγματικές ανάγκες του τόπου. Υποστήριξε ότι το Λασίθι βιώνει διαχρονικά μια μορφή απαξίωσης, τόσο σε επίπεδο υγείας όσο και σε επίπεδο υποδομών, με αποτέλεσμα να μένει πίσω σε κρίσιμα ζητήματα.
Στο ίδιο πλαίσιο, στάθηκε και στο θέμα των κοινωνικών δομών, με αναφορές τόσο στο Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων όσο και στην Παιδόπολη Νεάπολης. Όπως ανέφερε, έχουν κατά καιρούς καταγγελθεί πολύ σοβαρά ζητήματα, χωρίς – όπως είπε – να υπάρξει η αναγκαία θεσμική και πολιτική αντίδραση. Μίλησε για ανάγκη πλήρους διερεύνησης όλων των καταγγελιών, για ενίσχυση των δομών με επαρκές προσωπικό και για μεγαλύτερη διαφάνεια και κοινωνικό έλεγχο στη λειτουργία τους.
Παράλληλα, επεσήμανε ότι η ευθύνη δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στη διοίκηση των επιμέρους μονάδων, αφού οι βασικές αποφάσεις για προσλήψεις, στελέχωση και χρηματοδότηση λαμβάνονται κεντρικά από το Υπουργείο. Όπως είπε χαρακτηριστικά, χωρίς πολιτική βούληση και πραγματική πίεση προς την κεντρική εξουσία, τα προβλήματα δεν πρόκειται να λυθούν.
Κλείνοντας, ο Μιχάλης Βασιλάκης τόνισε ότι η τοπική κοινωνία δεν πρέπει να μένει αδρανής απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Υπογράμμισε πως χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας, μακριά από λογικές ρουσφετιού και μικροπολιτικής, ώστε να υπάρξει συλλογική διεκδίκηση για δημόσια υγεία με αξιοπρέπεια, επάρκεια προσωπικού και ουσιαστική στήριξη των νοσοκομείων και των κοινωνικών δομών του Λασιθίου.
Το άρθρο του κ Βασιλάκη με αφορμή το νέο νοσοκομείο στο Ρέθυμνο :
Στο Ρέθυμνο θα χτιστεί νέο νοσοκομείο - Στο Λασίθι παλεύουμε να αντέξουμε
Η πρόσφατη σύσκεψη στην Περιφέρεια Κρήτης για το νέο νοσοκομείο στο Ρέθυμνο ανέδειξε κάτι που στη δημόσια συζήτηση συχνά αποσιωπάται. Τα μεγάλα έργα δεν προχωρούν επειδή απλώς εξαγγέλλονται, αλλά επειδή κάποιοι αναλαμβάνουν τον συντονισμό, την επιμονή και τη διαρκή πολιτική πίεση μέχρι να μπουν σε τροχιά υλοποίησης.
Στην περίπτωση του Ρεθύμνου, η διαδικασία είναι σαφής. Υπάρχει συντονισμός φορέων, σαφές πλαίσιο και δημόσια ανάληψη ευθύνης για το επόμενο βήμα. Πρόκειται για ένα οραματικό έργο που αντιμετωπίζεται ως ζήτημα προτεραιότητας και όχι ως επικοινωνιακή αναφορά.
Η σύγκριση με το Λασίθι δεν γίνεται για λόγους αντιπαράθεσης μεταξύ νομών, αλλά γιατί φωτίζει ένα κρίσιμο ερώτημα. Τι συμβαίνει όταν, ενώ υπάρχουν προϋποθέσεις, τα έργα δεν προχωρούν;
Στο Λασίθι, η ανάγκη για επέκταση του Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου είχε εγκαίρως αναγνωριστεί. Υπήρξε τεχνική βάση, υπήρξε κατεύθυνση και, το σημαντικότερο, το έργο εντάχθηκε στο κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας το 2023. Δηλαδή, πέρασε από τη φάση της διαπίστωσης στη φάση της επίσημης πολιτικής δέσμευσης.
Από εκεί και μετά, όμως, η πορεία σταμάτησε.Η επέκταση δεν ωρίμασε, δεν τέθηκε ως προτεραιότητα, δεν προωθήθηκε στα επόμενα στάδια. Το έργο δεν απορρίφθηκε θεσμικά. Απλώς έπαψε να συζητείται.
Και εδώ ακριβώς προκύπτει το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης.
Η κυβέρνηση διαμορφώνει το γενικό πλαίσιο, τα χρηματοδοτικά εργαλεία και τις κατευθύνσεις. Το αν αυτές οι δυνατότητες θα μεταφραστούν σε πραγματικά έργα σε κάθε νομό εξαρτάται από την τοπική πολιτική διαχείριση και από τον θεσμικό εκπρόσωπο που αναλαμβάνει να τις διεκδικήσει, να τις υπερασπιστεί και να τις κρατήσει ζωντανές στο κεντρικό πεδίο.
Ο βουλευτής ενός νομού δεν είναι απλός παρατηρητής της κυβερνητικής πολιτικής. Είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο κέντρο και την τοπική κοινωνία. Οταν ένα έργο που έχει ήδη ενταχθεί σε κυβερνητικό σχεδιασμό παγώνει, το ερώτημα δεν αφορά τις προθέσεις, αλλά τη διαχείριση της ευθύνης.
Την ίδια περίοδο που στο Λασίθι ένα κρίσιμο έργο υποδομής έμενε αδρανές, η κατάσταση στη δημόσια υγεία επιδεινωνόταν. Ελλείψεις προσωπικού, τμήματα στα όρια τους, γιατροί και εργαζόμενοι σε μόνιμη πίεση. Ομως, όπως έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες, τι να την κάνεις την επέκταση, όταν δεν υπάρχουν γιατροί; Σήμερα το σοβαρό πρόβλημα δεν είναι τα κτήρια, αλλά το πλαίσιο εργασίας και η φυγή του ανθρώπινου δυναμικού.Αυτό είναι το πραγματικό κόστος της εγκατάλειψης του σχεδιασμού. Από την προοπτική αναβάθμισης, περάσαμε σε έναν αγώνα επιβίωσης των δομών υγείας του Λασιθίου.
Και ενώ στο Ρέθυμνο, ο σχεδιασμός προχωρά, στο Λασίθι, ένας σχεδιασμός που θα μπορούσε να αποτελέσει μαγιά για την κάλυψη αναγκών των επόμενων δεκαετιών, έμεινε χωρίς συνέχεια. Στο Ρέθυμνο ένα νέο νοσοκομείο θα κτιστεί. Στο Λασίθι, αδυνατούμε να προωθήσουμε έστω και μια επέκταση.
Αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης. Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων και επιμονής. Οι ίδιες δυνατότητες υπήρχαν και εδώ. Εκεί που αλλάζει η εικόνα είναι στο επίπεδο της τοπικής πολιτικής διεκδίκησης και της πίεσης που ασκείται για να περάσουν τα έργα από τα λόγια στην υλοποίηση.
Παράλληλα, στη δημόσια υγεία δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αναμονής.Κάθε έργο που χάνεται στον χρόνο, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο μια ήδη οριακή κατάσταση.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπήρξαν σχέδια ή πόροι. Υπήρξαν.
Το ζήτημα είναι ποιος τα υπερασπίστηκε ώστε να μη χαθούν στη λήθη.
