Ο δρ Μαθηματικών μίλησε στον Μανώλη Κουφάκη για τα παιδικά χρόνια στον Μύρτο, τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες, τα μαθητικά χρόνια στην Ιεράπετρα και την απόφασή του να φύγει στο εξωτερικό.
Μια προσωπική διαδρομή γεμάτη μνήμες, δυσκολίες, κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά και δύναμη ζωής, ξεδίπλωσε ο δρ Μαθηματικών Βαγγέλης Φραγκιαδάκης, φιλοξενούμενος στην εκπομπή «Διάλογοι στον 21ο αιώνα» με τον Μανώλη Κουφάκη, στον Ηχώ 99,8.
Η συζήτηση είχε περισσότερο χαρακτήρα προσωπικού πορτρέτου, με στόχο να γνωρίσουν οι ακροατές ποιος είναι ο Βαγγέλης Φραγκιαδάκης, πέρα από τη δημόσια παρουσία του στην Ιεράπετρα το τελευταίο διάστημα. Ο ίδιος γύρισε πολλά χρόνια πίσω, στα παιδικά του χρόνια στον Μύρτο, όπου γεννήθηκε το 1953, τρίτο παιδί μιας φτωχής οικογένειας.
Περιγράφοντας το χωριό της δεκαετίας του ’50, μίλησε για έναν Μύρτο πολύ διαφορετικό από τον σημερινό. Όπως ανέφερε, τότε το χωριό ήταν λιγότερο από το μισό σε σχέση με σήμερα, χωρίς ύδρευση, χωρίς ρεύμα, χωρίς αποχέτευση και χωρίς τις βασικές ανέσεις. Οι κάτοικοι έπαιρναν νερό από τα πηγάδια, τα βράδια υπήρχε σκοτάδι και οι συνθήκες διαβίωσης ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Ο ίδιος θυμήθηκε το μικρό σπίτι όπου μεγάλωσε με τους γονείς και τα δύο αδέρφια του, έναν χώρο ελάχιστων τετραγωνικών, που σήμερα, όπως είπε, του φαίνεται σχεδόν αδιανόητο πώς μπορούσαν να ζουν εκεί πέντε άνθρωποι.
Παρά τη φτώχεια, ο κ. Φραγκιαδάκης στάθηκε στην αίσθηση οικογένειας και προστασίας που υπήρχε. Τόνισε ότι τα παιδιά της εποχής μπορεί να μεγάλωναν με στερήσεις, όμως υπήρχε μια έντονη αίσθηση κοινότητας, γειτονιάς και οικογενειακής συνοχής. Παράλληλα, όμως, δεν έκρυψε το παράπονό του για τον κοινωνικό ρατσισμό που, όπως είπε, βίωσαν αρκετά παιδιά της εποχής. Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στο γεγονός ότι ακόμη και στα σχολικά έγγραφα αναγραφόταν το επάγγελμα του πατέρα, κάτι που, όπως είπε, επηρέαζε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν τα παιδιά.
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η αναφορά του στις κοινωνικές ανισότητες της εποχής και στη βοήθεια που έφτανε τότε στα χωριά μέσω διαφόρων φορέων. Όπως είπε, υπήρχαν φτωχά παιδιά που δεν λάμβαναν ποτέ τίποτα, ενώ άλλα, πιο κοντά στις τοπικές επιτροπές και στις τότε εξουσίες του χωριού, έπαιρναν ρούχα, παπούτσια ή παιχνίδια. Αυτές οι εμπειρίες, όπως σημείωσε, τον πλήγωσαν βαθιά και επηρέασαν την πορεία και τη σκέψη του.
Ο Βαγγέλης Φραγκιαδάκης μίλησε και για τα πρώτα του σχολικά χρόνια στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο του Μύρτου. Θυμήθηκε μια μικρή αίθουσα, έναν δάσκαλο για όλες τις τάξεις και τα παιδιά χωρισμένα σε σειρές ανάλογα με την ηλικία τους. Με τα σημερινά δεδομένα, όπως είπε, το εκπαιδευτικό αυτό περιβάλλον ήταν εξαιρετικά δύσκολο, ενώ οι γονείς, παρότι είχαν αγάπη για τα παιδιά τους, δεν είχαν ούτε τον χρόνο ούτε τη μόρφωση για να τα βοηθήσουν στα μαθήματα.
Ξεχωριστή θέση στη συζήτηση είχε η μητέρα του. Ο κ. Φραγκιαδάκης μίλησε με συγκίνηση για τη σκληρή ζωή των γυναικών της εποχής, οι οποίες δούλευαν στα χωράφια, αλλά παράλληλα είχαν και όλες τις ευθύνες του σπιτιού, του μαγειρέματος, του πλυσίματος και της φροντίδας των παιδιών. Θυμήθηκε με χιούμορ και τρυφερότητα τη μητέρα του, που τον έστελνε συχνά να φέρει νερό, λέγοντάς του πως «το χεράκι του έκανε το νερό πιο γλυκό».
Στη συνέχεια, η αφήγηση μεταφέρθηκε στα χρόνια του γυμνασίου στην Ιεράπετρα. Για τον ίδιο, η πρώτη μετάβαση από τον Μύρτο στην Ιεράπετρα ήταν ένα τεράστιο βήμα. Περιέγραψε πως, ως παιδί 11 ετών, βρέθηκε ξαφνικά σε έναν άγνωστο κόσμο, με περισσότερο κόσμο, φώτα και ρεύμα, κάτι που του φαινόταν σαν να πήγαινε, όπως είπε χαρακτηριστικά, από την Ιεράπετρα στη Νέα Υόρκη.
Τα χρόνια εκείνα ήταν δύσκολα. Έμενε σε ένα μικρό δωμάτιο, ενώ η μητέρα του τού έστελνε φαγητό με το λεωφορείο από τον Μύρτο. Το λεωφορείο εκτελούσε ένα δρομολόγιο την ημέρα, ενώ τα παιδιά που φοιτούσαν στην Ιεράπετρα έπαιρναν το καθημερινό τους φαγητό από το πρακτορείο. Όπως είπε, πολλές φορές έτρωγαν μία φορά την ημέρα, ενώ η επιστροφή στο χωριό γινόταν μόνο στις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και το καλοκαίρι.
Αναφερόμενος στα γυμνασιακά του χρόνια, μίλησε για την αγάπη του στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες, αλλά και για το αυστηρό και περιοριστικό σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον της εποχής. Υπενθύμισε ότι ένα μεγάλο μέρος των μαθητικών του χρόνων συνέπεσε με την περίοδο της δικτατορίας, γεγονός που επηρέαζε έντονα την καθημερινότητα, τη συμπεριφορά των αρχών και το κλίμα φόβου που υπήρχε.
Ο κ. Φραγκιαδάκης αναφέρθηκε και σε περιστατικά από τα χρόνια της χούντας στον Μύρτο, μιλώντας για την παρουσία της χωροφυλακής, τις απαγορεύσεις, τον έλεγχο και το κλίμα καχυποψίας. Περιέγραψε μάλιστα περιστατικά στα οποία, όπως είπε, ο ίδιος και φίλοι του αντιμετωπίστηκαν ως ύποπτοι χωρίς λόγο, ενώ αργότερα, όταν προσπάθησε να φύγει από την Ελλάδα, βρέθηκε αντιμέτωπος με δυσκολίες λόγω του πολιτικού κλίματος της εποχής.
