Βικτώρια Χίσλοπ επίτιμη δημότισσα – Όταν ο συμβολισμός επισκιάζει τα πραγματικά προβλήματα της Ιεράπετρας

Η χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ιεράπετρας, στις 17 του μήνα, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία ουσιαστικής συζήτησης για τα μεγάλα και διαχρονικά προβλήματα της πόλης.

Αντί γι’ αυτό, άφησε σε πολλούς δημότες ένα αίσθημα απορίας και απογοήτευσης. Όχι γιατί ένα συμβολικό θέμα δεν έχει τη σημασία του, αλλά γιατί η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων δείχνει να απέχει επικίνδυνα από την πραγματικότητα που βιώνει η τοπική κοινωνία.

Η Ιεράπετρα δεν ζει σε περίοδο κανονικότητας. Αντιθέτως, βρίσκεται αντιμέτωπη με σωρευμένα προβλήματα ετών, στα οποία προστίθενται συνεχώς νέα. Το ζήτημα του νερού παραμένει κρίσιμο. Η πρόσφατη βροχόπτωση δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι. Το πρόβλημα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων είναι διαρθρωτικό, όχι συγκυριακό. Χρειάζεται στρατηγικός σχεδιασμός, έργα υποδομής, εξοικονόμηση, αποθήκευση, σωστή κατανομή. Δεν ακούστηκε όμως καμία ουσιαστική τοποθέτηση, καμία συζήτηση για το πώς θωρακίζεται η περιοχή απέναντι στις εναλλαγές ξηρασίας και έντονων φαινομένων.

Την ίδια στιγμή, οι αγροτικοί δρόμοι, αλλά και οι δρόμοι σε  κοινότητες, έχουν υποστεί σημαντικές ζημιές από την κακοκαιρία. Σε μια κατεξοχήν αγροτική περιοχή, όπου η παραγωγή αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας, η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια· είναι προϋπόθεση επιβίωσης.

Οι ζημιές στο οδικό δίκτυο δυσκολεύουν την πρόσβαση σε καλλιέργειες, αυξάνουν το κόστος παραγωγής, δημιουργούν κινδύνους για την ασφάλεια. Κι όμως, ούτε γι’ αυτό υπήρξε ουσιαστικός διάλογος, ούτε συγκεκριμένο σχέδιο αποκατάστασης με χρονοδιαγράμματα.

Στα παραπάνω προστίθενται τα γνωστά ζητήματα της υγείας και των υποδομών. Η Ιεράπετρα συνεχίζει να αντιμετωπίζει ελλείψεις και ανασφάλεια γύρω από τη λειτουργία βασικών δημόσιων υπηρεσιών.

Αντί να τίθενται επιτακτικά ερωτήματα για διεκδίκηση πόρων, στελέχωση και ενίσχυση δομών, το Δημοτικό Συμβούλιο φαίνεται να αποφεύγει τη σύγκρουση με τα πραγματικά προβλήματα.

Αντιθέτως, η συζήτηση αναλώθηκε στην πρόταση για την ανακήρυξη της Βικτώρια Χίσλοπ ως  επίτιμη δημότισσα . Δεν αμφισβητεί κανείς τη συμβολή της στη διεθνή προβολή της Κρήτης και της Σπιναλόγκας. Η αναγνώριση μιας προσωπικότητας μπορεί να έχει αξία. Όμως το ερώτημα δεν είναι αν ένα τέτοιο θέμα είναι θεμιτό. Το ερώτημα είναι αν αποτελεί προτεραιότητα σε μια συγκυρία όπου η πόλη παλεύει με βασικά ζητήματα καθημερινότητας.

Η εικόνα που δημιουργείται είναι πως, ενώ τα δομικά προβλήματα παραμένουν άλυτα, η συζήτηση μετατοπίζεται στο επικοινωνιακό πεδίο.

Στην προβολή, στη συμβολική κίνηση, στο «να φέρουμε τον τουρίστα». Αλλά ποιον τουρίστα και σε ποια πόλη; Σε μια πόλη με μπερδεμένους δρόμους, χωρίς σαφή σήμανση, χωρίς ολοκληρωμένες πολιτιστικές υποδομές; Σε μια πόλη που δεν έχει καταφέρει να δρομολογήσει ουσιαστικά το Μουσείο Ιεράπετρας ή να αναδείξει συστηματικά την αρχαιολογική της συλλογή, όταν άλλες πόλεις της Κρήτης επενδύουν στην επέκταση και αναβάθμιση των δικών τους μουσείων;

Η ανάπτυξη δεν είναι απλώς επικοινωνία. Είναι υποδομή, σχεδιασμός, συνέχεια, επιμονή. Η προβολή έχει νόημα μόνο όταν πατά σε πραγματικό περιεχόμενο. Όταν η καθημερινότητα του δημότη βελτιώνεται. Όταν ο αγρότης μπορεί να φτάσει με ασφάλεια στο χωράφι του. Όταν ο πολίτης αισθάνεται ασφάλεια για το νερό που θα έχει αύριο.

Όταν ο επισκέπτης βρίσκει μια πόλη οργανωμένη, καθαρή λειτουργική, με σαφή ταυτότητα. Ιδιαίτερη ευθύνη όμως δεν έχει μόνο η δημοτική αρχή. Και η αντιπολίτευση οφείλει να επιβάλλει στην ατζέντα τα μεγάλα θέματα. Να απαιτήσει συζήτηση για το νερό, το νοσοκομείο  για τις ζημιές από την κακοκαιρία, για την πορεία των έργων, για τον πολιτιστικό σχεδιασμό. Να παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις, να ζητήσει λογοδοσία, να θέσει χρονοδιαγράμματα.

Η σιωπή ή η αποσπασματική διαφωνία δεν αρκεί.

Η κοινωνία περιμένει συγκροτημένο λόγο και πίεση. Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι η τιμητική διάκριση. Είναι η αίσθηση ότι η πόλη δεν συζητά τα πραγματικά της προβλήματα στο ανώτατο θεσμικό της όργανο.

Ότι η ιεράρχηση των θεμάτων δεν αντανακλά τις αγωνίες των δημοτών. Ότι αντί για σχέδιο, παρακολουθούμε κινήσεις εντυπώσεων. Η Ιεράπετρα δεν έχει την πολυτέλεια να λειτουργεί επικοινωνιακά. Έχει ανάγκη από στρατηγική. Από σχέδιο για το νερό, για τις υποδομές, για τον αγροτικό κόσμο, για τον πολιτισμό. Από ένα Δημοτικό Συμβούλιο που θα αφιερώνει τον κύριο χρόνο του στα ουσιώδη και όχι στα περιφερειακά.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι απλό και καθαρό: έχουμε λύσει τα προβλήματά μας και περισσεύει χρόνος για συμβολισμούς; Ή μήπως οι συμβολισμοί χρησιμοποιούνται για να καλύψουν την αδυναμία αντιμετώπισης των δύσκολων θεμάτων; Η απάντηση δεν αφορά μόνο τους αιρετούς. Αφορά ολόκληρη την τοπική κοινωνία, που καλείται να απαιτήσει σοβαρότητα, προτεραιότητες και ουσιαστική πολιτική λειτουργία.

Γιατί μια πόλη δεν χτίζεται με εικόνες. Χτίζεται με έργο.

Ακούστε παρακάτω την συνεδρίαση του Δ.Σ

Μαρία Τσαγκαράκη