Η σύνδεση του ήρωα της Καισαριανής με την Ιεράπετρα και η πρόταση για μετονομασία σε «Πλατεία Ναπολέοντα Σουκατζίδη» ως πράξη ιστορικής μνήμης και τιμής
Με αφορμή τη δημόσια συζήτηση που άνοιξε ξανά μετά τη δημοσιοποίηση φωτογραφικών ντοκουμέντων από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, ο Νίκος Κυφωνίδης παρενέβη, αναδεικνύοντας τη βαθιά και ουσιαστική σύνδεση της Ιεράπετρας με μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της Ελληνικής Αντίστασης: τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη.
Ο Ναπολέοντας Σουκατζίδης, ένας από τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, έζησε και έδρασε στην Ιεράπετρα την περίοδο 1932–1935, εργαζόμενος ως αρχιλογιστής στο εργοστάσιο ΜΙΝΩΣ. Όπως υπογράμμισε ο κ. Κυφωνίδης, δεν υπήρξε ένας απλός περαστικός από την πόλη. Αντίθετα, συμμετείχε ενεργά στην κοινωνική και πνευματική ζωή της Ιεράπετρας, συνδέθηκε με τους ανθρώπους και τους θεσμούς της, αρθρογραφούσε στις τοπικές εφημερίδες με επιφυλλίδες και χρονογραφήματα – κείμενα που, όπως σημειώνει, «αν τα διαβάσει κανείς σήμερα, μοιάζουν να γράφτηκαν για το παρόν».
Η πορεία του μετά την Ιεράπετρα είναι γνωστή και δραματική. Συνελήφθη το 1936, λίγο πριν τη δικτατορία Μεταξά, με βάση το «ιδιώνυμο» και από τότε πέρασε από φυλακές και εξορίες, μέχρι να καταλήξει στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Την Πρωτομαγιά του 1944, όταν του δόθηκε η δυνατότητα να σωθεί αντικαθιστώντας το όνομά του από τη λίστα των εκτελεσμένων, αρνήθηκε. Δεν δέχτηκε να ζήσει γνωρίζοντας ότι κάποιος άλλος θα εκτελούνταν στη θέση του. «Ήταν μια συνειδητή επιλογή αξιοπρέπειας και ευθύνης», τόνισε ο κ. Κυφωνίδης.
Σχολιάζοντας τις πρόσφατες αντιδράσεις και τις απόπειρες αμφισβήτησης της ιστορικής σημασίας της εκτέλεσης των 200, έκανε λόγο για «προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας και υποβάθμισης του μεγαλείου της Αντίστασης». Όπως είπε, οι φωτογραφίες αποτυπώνουν το ηθικό μεγαλείο ανθρώπων που βάδισαν προς τον θάνατο με το κεφάλι ψηλά – και αυτό είναι που ενοχλεί.
Ο κ. Κυφωνίδης κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση: ο χώρος όπου βρισκόταν το εργοστάσιο ΜΙΝΩΣ, απέναντι από το ΕΠΑΛ, να μετονομαστεί σε «Πλατεία Ναπολέοντα Σουκατζίδη». Παράλληλα, ζήτησε να καταγραφεί συστηματικά κάθε στοιχείο που αφορά τη ζωή και τη δράση του στην Ιεράπετρα, ώστε η μνήμη του να ενταχθεί ουσιαστικά στην τοπική ιστορία και να μεταδοθεί στις επόμενες γενιές.
«Δεν είναι μόνο θέμα τιμής. Είναι ζήτημα ιστορικής ευθύνης», υπογράμμισε, επισημαίνοντας ότι άλλες πόλεις αναδεικνύουν τη σύνδεσή τους με τον Σουκατζίδη, ενώ η Ιεράπετρα – όπου έζησε και έδρασε – δεν έχει ακόμη προχωρήσει σε μια αντίστοιχη θεσμική αναγνώριση.
